Dikke tranen. Bij het horen van het nieuws dat Renée ziek is, zie ik vlak voor mijn ogen hoe Suranur door verdriet wordt overmand. Daar zit ze zacht te snikken, haar cadeautje voor Renée in haar hand geklemd, getroost door haar juf . Natuurlijk had ik foto’s gezien, verhalen gehoord, maar pas nu, nu mijn lokaal gevuld is met de leerlingen van basisschool de Taaltuin en de groep van veertien vierde klassers, die hen een jaar lang  wekelijks hebben opgezocht en individueel begeleid, dringt het tot me door hoe hecht de band is die ontstaan is tussen ‘leraren’ en ‘leerlingen’. 
Vandaag zijn de Taaltuinkindertjes op bezoek op onze school om het Maatjesproject af te sluiten. We lopen het gebouw door om hun maatjes op te halen uit hun klassen. Daar zitten ze, de Grote Kinderen, in een bankje in een lokaal. Er wordt gezwaaid en gewezen. Eerst gaan we naar het scheikundelokaal. Juf Nathalie heeft een tovertruc met dansende rozijnen. Daarna is er limonade en cake en dan gebeurt er een klein wonder. Renée is ondanks haar ziekte toch gekomen, net op tijd voor het uitwisselen van de cadeautjes. Er wordt een verhaal voorgelezen en Suzanne uit 1b zingt een lied uit het komende lustrumstuk. Ze zullen allemaal op haar stemmen bij het juniorsongfestival.
Dan volgt het echte afscheid, opnieuw verdriet, maar ook vreugde, omdat het project zo’n succes is geweest en omdat er nu al zo’n groot aantal leerlingen uit de huidige derde klas zich heeft aangemeld dat er ook het komend schooljaar weer wekelijks maatjes zullen plaatsnemen aan de kleine bankjes van de Taaltuin. 

Afdrukken | Terug